I

To jakaś mania, daję słowo

(czyżbym istotnie z byka spadł?),

bo każdą nocą księżycową

muszę odwiedzić Mariensztat.



Żadna mnie siła nie powstrzyma,

niechby sam premier! no to co?

I jeszcze chwila - już mnie ni ma.

Jak ptaszek lecę. OISEAU.



Ciotunia płacze i domowi

i wszyscy się pytają mnie:

- Co pan tam widzi, niech pan powi?

A ja im odpowiadam, że:



MARIENSZTAT TO MOJE NATCHNIENlE,

MARIENSZTAT TO DROGIE KAMIENIE,

NA MARlENSZTACIE WARSZAWĘ POZNACIE

PIĘKNIEJSZĄ NIŻ MARZENlE. 

II

Więc kiedy księżyc w czwartej kwadrze

w kołysce nieba się przebudzi,

na Mariensztacie lubię patrzeć

na roześmiane twarze ludzi.



Kochane, złote warszawiany,

jakimż to polonezem idą!

Jak to się tłoczą u fontanny!

Ach, cóż za radość! Cóż za widok.



Inne radości też tu mamy

nie jestem w kobiet typie,

co chwila szepcą do mnie damy;

- To chyba śni się. Niech pan szczypie.



I nowy zegar się rozlega;

wprawdzie ta rzecz mnie trochę dziwi,

na diabłaa wmontowali zegar,

gdy tutaj wszyscy są szczęśliwi!



A o dwa kroki, tam dzie zwista

gwiezdną gałęzią noc sierpniowa,

majestatycznie jedzie Wisła,

ta polskich rzek dyrektorowa. 

III

I tak wśród ślicznych ulic

chodzimy w srebrnych blaskach:

ja - stary noktambulik

i ona - noc warszawska.



I gdy oczy otworzę

dech mi w piersiach zapiera,

myślę sobie: a może

księżycowa chimera?



Ale nie! i o świcie

też się urok nie zmniejszy.

Mariensztat! Znakomicie!

Marierisztatl Najcudniejszy.



Mariensztat! Eech, w tym fachu

robota nieustanna:

spójrzcie: pałac Pod Blachą!

Kierbedź! i Święta Anna!



Więc ogłaszam: W TO LATO

AUTOR W NOCNE GODZINY

Z POWODU MARlENS2TATU

W INNYCH SPRAWACH NIECZYNNY.


NA Nowym Świecie, w świetle latarni,

leżała głowa w antykwarni,



możze dziwoląg etnograficzny,

a może przyrząd do sztuk magicznych,



zewnątrz toczona, wewnątrz drążona,

głowa-curiosum, fikcja szalona,



w każdym bądź razie zwyczajne drewno,

drewno, drewno. Na pewno.



Że lubię rzeczy wyjątkowe,

nabyłem ową drewnianą głowę,



niosę~ do domu, rozwijam papier,

a żona patrzy i łza jej kapie,



w końcu monolog: "Och, moje złoto,

po coś to kupił, na co ci toto?



Ja mam wydatki: i to, i owo,

a ty do domu nagle z tą głową.



O biedna jestem ja, losu pastwa,

jak ty co zrobisz - same dziwactwa;



gdy patrzę na nie, ból mnie przeszywa,

zabierz tę głowę, dość mam tych dziwactw".



(Monolog rośnie, słowo do słowa,

a między nami drewniana głowa.)



Żeby więc nieco błysnąć dialogiem,

tak się odzywam: "Prawdą a Bogiem,



to mną kierował rozsądek zdrowy,

wnet pojmiesz sekret drewnianej głowy".



I żeby dowód poszedł za słowem,

lekko nadziewam głowę na głowę.



Wchodzi kolega (z drewnianą głową),

co dawniej patrzył na mnie surowo.



Widząc, że też mam drewnianą kulę,

zaczyna do mnie przemawiać czule,



mówi: "Mój kotku!" Siedzi do rana.

Drewniana głowa. Głowa drewniana.



Nazajutrz o mej drewnianej głowie

Wieść się roznosi jak ryki krowie,



chwalą w południe, wieczór i rano

drewniane głowy głowę drewnianą,



kariera rośnie, szacunek wzrasta,

jestem na ustach całego miasta,



duch mnie nie męczy apollinowy.

mam święty spokój. Z powodu głowy.



Niech żywe głowy budują, a ja

tylko oceniam, tylko zagajam,



tutaj postoję, tam się powiercę,

tu coś uzgodnię, tam coś zatwierdzę,



rozkoszny dzionek strzela jak z bicza.

O, głowo moja! o, tajemnicza!



którą znalazłem gdzieś w antykwarni?

Na Nowym Świecie? W świetle latarni?



Czysty przypadek. I cóż wy na to?

Jestem szczęśliwym biurokratą.