Piszę do was ten list znad Limpopo, rzeki,

która płynie przez kraj daleki.

Koło mego namiotu przechodzą stada słoni

i ludzie szmaragdowi i czerwoni.

Ja wiem, że u was teraz naftowa lampa krzywa

wieczorem nad stołem jak senna twarz się kiwa

i wszystkie domu zakątki 

zasnuły wielkie pająki.

Tylko radio, dobra skrzynia polerowana,

daje wam czasem koncert na organach

i organowe wojsko z dzidami wychodzi na pokój i drwi,

a wasze stare serca skrzypią ze strachu jak drzwi.

Że bedzie deszcz, codziennie mówi ktoś ze skrzyni.

A u mnie wielkie gwiazdy są i ogromne rubiny.

Murzyniątka rozpinają palankin nad moją osobą

i w durnia gram z samym królem rzeki Limpopo.

A u was nuda i bieda, myszy, deszcz i Polska


Gdybym miał jedenaście kapeluszy,

pierwszy schowałbym w szafie, żeby się nie kurzył.



Drugi nadałbym przez pocztę w postaci paczki.

Trzeci byłby na drobnostki i drobiażdżki.



Czwartego używałbym wyłącznie do sztuk magicznych et cetera

Piąty zamiast klosza, do przykrywania sera.



Szósty kapelusz - dla Jadwisi.

Siódmy bym powiesił. Niech wisi.



Ósmy przerobiłbym na nastrojowy abażurek.

W dziewiątym hodowałbym jeża lub coś z zoologii w ogóle.



Co do dziesiątego, to jeszcze nie mam pomysłu:

A jedenasty kapelusz porwałby mi wiatr nad Wisłą.



Bo powiedziała o mnie jedna poetka z Krakowa:

"To głowa nie do kapeluszy! To taka posągowa głowa!"