Piszę do was ten list znad Limpopo, rzeki,

która płynie przez kraj daleki.

Koło mego namiotu przechodzą stada słoni

i ludzie szmaragdowi i czerwoni.

Ja wiem, że u was teraz naftowa lampa krzywa

wieczorem nad stołem jak senna twarz się kiwa

i wszystkie domu zakątki 

zasnuły wielkie pająki.

Tylko radio, dobra skrzynia polerowana,

daje wam czasem koncert na organach

i organowe wojsko z dzidami wychodzi na pokój i drwi,

a wasze stare serca skrzypią ze strachu jak drzwi.

Że bedzie deszcz, codziennie mówi ktoś ze skrzyni.

A u mnie wielkie gwiazdy są i ogromne rubiny.

Murzyniątka rozpinają palankin nad moją osobą

i w durnia gram z samym królem rzeki Limpopo.

A u was nuda i bieda, myszy, deszcz i Polska


Korale twoje przestań nizać,

wiatrowi bardziej jestem rad,

bo jak muzyka Albeniza

przewraca nas na łóżko wiatr.



Księżyc diamentem szyby tnie,

na zachód pędza ptaki,

pająk nad łóżkiem zwiesza się -

szkoda, że nie baldachim.



Upiorny nonsens polskich dni

kończy się nam o zmroku.

Teraz jak wielki saksofon brzmi

noc taka srebrna naokół.



I wielkim, bezkresnym wachlarzen

wachluje nas chłopiec nieduży,

szmaragdy w uszach ma,

on jest Murzyn,

a my nazywamy go Nocą.