Kochanie, moje kochanie,

dobranoc, już jesteś senna -

i widzę twój sen na ścianie,

i noc jest taka wiosenna!



Jedyna moja na świecie,

jakże wysławię twe imię?

Ty jesteś mi wodą w lecie

i rękawicami w zimie.



Tyś szczęście moje wiosenne,

zimowe, latowe, jesienne -

lecz powiedz mi na dobranoc,

wyszeptaj przez usta senne:



za cóż to taka zapłata,

ten raj przy Tobie tak błogi?...

Tyś jesteś światłem świata

i pieśnią mojej drogi.


Już się wezyscy zgodzili:

szwagier, ciocia, teść,

że w niedzielę najmilej

po tym moście się przejść,



a ja mówię do Zośki,

że też zgadzam się z tym -

i na Śląsko Dąbrowski

co niedziela jak w dym:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się.

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak melodia do twych słów.



Mnie nie trzeba za wiele,

taki jestem od lat:

trochę słońca w niedzielę,

żeby słońce i wiatr;



lubię patrzeć z uśmiechem,

lubię w dal i na wprost,

lubię z mostu na rzekę,

lubię z rzeki na most:



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak metodia do twych słów.



Pod Krakowem - przez wioskę,

pod Toruniem - przez las;

nie najlichsza - Pod Płockiem,

nie najbrzydsza - gdzie Gdańsk;



gada falą złotawą,

taką znaną - jak twarz;

ale tu, pod Warszawą,

jak pod sercem ją masz:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się,

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;