Kochanie, moje kochanie,

dobranoc, już jesteś senna -

i widzę twój sen na ścianie,

i noc jest taka wiosenna!



Jedyna moja na świecie,

jakże wysławię twe imię?

Ty jesteś mi wodą w lecie

i rękawicami w zimie.



Tyś szczęście moje wiosenne,

zimowe, latowe, jesienne -

lecz powiedz mi na dobranoc,

wyszeptaj przez usta senne:



za cóż to taka zapłata,

ten raj przy Tobie tak błogi?...

Tyś jesteś światłem świata

i pieśnią mojej drogi.


Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych,

też miałby aspiracje,

ambicje i tęsknoty;



co mówię? nawet wielbłąd

gwizdnąłby na pustynię,

gdyby mu, jak Boyowi,

dać przednich wódek skrzynię;



i nawet nietoperze,

które wiszą na głowie,

pisałyby komedie -

a cóż dopiero człowiek?



Ty więc, o Muzo moja,

rymem mnie słodkim natknij -

możem ja tu nie pierwszy,

aleć i nie ostatni!



Umiem i metr wyszukać,

i uśpić rym przy rymie,

puent mam tyle w głowie,

ile jest śniegu w zimie;



a jakie miewam wizje,

koncepcje, problematy!

W ogóle: bardzo dziwne,

że nie jestem bogaty;



toć jednym aforyzmem

mógłbym spalić Warszawę;

gdybym się rodził w Anglii,

byłbym Bernardem Shawem.



Więc jakże tu nie pisać,

więc jakże! panie złoty...

Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych.