Gdy Pani, żując pomarańcze,

zada pytanie, czy ja tanczę

i czy z Nią tańczyc chcę,



odpowiem wtedy: Cóż za fopa!

Jeden zna taniec moja stopa,

"Une danse des Polonais".



Ach, to jest taniec wszak prapolski,

tak stary, jak Skład Apostolski,

starszy niż Totentanz,



bowiem od lat Pierwszego Mieszka

po Serafinowicza Leszka

powtarza się jak trans.



Magicznie usypianych figur,

depcących brzeg polskiego Stygu

ponurą "polką" swą...



"Naród idiotów!!!" Ktoś go nazwał.

Zdanie podzielam, bo ta nazwa

tak słuszna jest a u   f o n d.



Dlatego bliżej, piękne panie,

opiszę wam ten polski taniec,

c e t t e   d a n s e   d e s   P o l o n a i s:



Więc najprzód dzielą się na grupki:

tutaj tuwimy, tam kadłubki,

tu nacje te, tu te;



potem dyskusje są zażarte,

jakie być mają w tańcu partie,

kto w prawo, kto a   g a u c h e;



i każdy "swoje" chce do tańca;

tamci Rodalu, ci Różańca,

inni śmiertelnych nosz.



Bo Szopenowe śniąc akordy,

najchętniej biorą się za mordy

ci, którzy polską Styks



obsiedli z wieka i wciąż na niej

pląsają we śnie, opanowani

jakąś ideą fiks.



Skończylem wykład. Tak się tańczy

ten polski taniec obłąkańczy,

c e t t e   d a n s e   d e s   P o l o n a i s:



Ach, drugi taki kraj ukażcie!...

ja bym tam wszystkich zamknął... w baszcie...

czy nie mam racji? hę?


Inge Bartsch, aktorka, po przewrocie zaginiona wśród tajemniczych 

okoliczności

Oto słowo o Inge Bartsch,

w całej prostocie,

dla potomności.

 

Ona była ruda, ale niezupełnie - pewien połysk na włosach grasował - 

żyła z Finkiem. Fink był reżyser. Przez snobizm komunizował

(są tacy też - na Mazowieckiej).

A Inge? Inge miała w sobie jakiś smak niemiecki,

ten akcent w słowie "Mond" - księżyc...der Mond, im Monde...

A Fink był dureń i blondyn.

 

Historia prosta: własnie przyjechałem z Polski

Berlin...Berliiin...deszcz...

Fryderyk z żelaza jak niestrawność serce mi gniótł...

Nuda - i nagle cud!

Teatrzyk! Maleńkie serce w podziemiach!

Idzie piosenka: autor: Kurt Tucholsky.

 

Widzę: Inge siedzi przy fortepianie,

śpiewa i gra; ach, jakaż musi być śliczna, gdy wstanie!

Wstała. Piersi miała małe, doskonałe

i - wybaczcie mi państwo - brzuch

tak się cudownie pod suknią rysował,

że zacząłem bić brawo i wrzeszczeć: - Niech żyje brzuch!

Aż pewien Anglik mruknął: - He's gone mad. - On zwariował.

 

Przeszło lato, jesień i zima,

I jeszcze wiosna, i jeszcze jakieś lato,

i znowu jesień w mgłach jak w dymach.

(Jesieni jestem amator)

Aż tu nagle pewnego dnia

zamach stanu. Coup d'etat.

Zamach stanu nb. miał w sobie coś z gwiazdy betlejemskiej,

za którą ciągnęło 3.000.000 magików.

 

I wszystko stało się jak na scenie:

siedziałem z Ingą w Tiergartenie,

a jesień w Berlinie, w Tiergartenie,

to są, proszę państwa, takie struny...

Z drzew mgłą kurzyło,

wiatr niski jak bas - 

i nagle Inge: - Wiffen Sie waf?

(Ona miała coś takiego w głosie czy w zębach.)

Wissen Sie was? Życie

mi się znudziło.

 

- Hm...

Spojrzałem na nią, papierosa ćmiąc - 

nie jestem Wyspiański, ale bądź co bądź

to powiedzenie mnie wzruszyło.

 

Za późno: Rewolwer nie był większy od róży:

Pik! I Inge rozpoczęła podróże

w Au - dela, w metafizykę niemiecką.

Jakiś grubas, co siedział przy piwie,

nawet nie drgnął ani się zdziwił,

bo takie pik! to się mogło zabić najwyżej dziecko.

 

A potem miała jeszcze dłuższą rzęsę;

trup pachniał jesienią, czarną kawą, grzybami i nonsensem.

 

Bartsch Ingo!

Szkoda!

Twój talent to mogło być dużo szterlingów.

Inge Bartsch!!!

 

Wróciłem do hotelu.

40 fajek w jedną noc - pokój aż sczerniał od dymu...

Nie, to nie można tak: to jest zbyt proste: nuda,

tu trzeba, że się tak wyrażę,

przyszpilić jakieś komentarze - 

że, czy ja wiem, że krwawa zbrodnia reżimu,

że podejrzana o semityzm,

że... marchew... w obozie... zgniłą...

Będzie na 300 wierszy artykuł znakomity.

(W Polsce zwany "kobyłą".)

 

Powiedzmy, że to było na jesieni,

dajmy na to trzy lata temu.

No, i jeśli redaktor nie zmieni,

pójdzie tak:

"Nie wytrzymała w dusznych klamrach systemu

Inge Bartsch, aktorka, po przewrocie zaginiona wśród tajemniczych 

okoliczności..."

 

A na końcu może z Rilkego coś

o miłości,

o samotności,

a tytuł prosty: Inge Bartsch.

 

Szkoda.

Ładna.

Młoda.

Plecy jak perski aksamit.

 

I było w niej coś...

kobiece,

nieuchwytne,

dalekie,

coś, co trzeba chwytać pazurami.