Gdy cel człowieka przerasta,

to go przerasta i dzieło

i światłem przez pokolenia

dzieło świeci jak gwiazda



Cel jest: komunizm i naród,

w pogodę i podczas burzy

i wielki jest każdy człowiek

co wielkiemu celowi służy.



Wielkie są siły przyrody,

lecz nie zmierzone - człowieka.

I społeczeństwo i morze

ludzkiej woli podlega.



Kto umie z siebie jak słońce

ziemi dać światłość wszystką,

ten właśnie jest bolszewikiem,

ten właśnie jest komunistą.



to są przyjazne ręce,

to odsiecz w najgorszej biedzie,

najwyższy rodzaj człowieka,

człowiek co nie zwiedzie.


Gdy Pani, żując pomarańcze,

zada pytanie, czy ja tanczę

i czy z Nią tańczyc chcę,



odpowiem wtedy: Cóż za fopa!

Jeden zna taniec moja stopa,

"Une danse des Polonais".



Ach, to jest taniec wszak prapolski,

tak stary, jak Skład Apostolski,

starszy niż Totentanz,



bowiem od lat Pierwszego Mieszka

po Serafinowicza Leszka

powtarza się jak trans.



Magicznie usypianych figur,

depcących brzeg polskiego Stygu

ponurą "polką" swą...



"Naród idiotów!!!" Ktoś go nazwał.

Zdanie podzielam, bo ta nazwa

tak słuszna jest a u   f o n d.



Dlatego bliżej, piękne panie,

opiszę wam ten polski taniec,

c e t t e   d a n s e   d e s   P o l o n a i s:



Więc najprzód dzielą się na grupki:

tutaj tuwimy, tam kadłubki,

tu nacje te, tu te;



potem dyskusje są zażarte,

jakie być mają w tańcu partie,

kto w prawo, kto a   g a u c h e;



i każdy "swoje" chce do tańca;

tamci Rodalu, ci Różańca,

inni śmiertelnych nosz.



Bo Szopenowe śniąc akordy,

najchętniej biorą się za mordy

ci, którzy polską Styks



obsiedli z wieka i wciąż na niej

pląsają we śnie, opanowani

jakąś ideą fiks.



Skończylem wykład. Tak się tańczy

ten polski taniec obłąkańczy,

c e t t e   d a n s e   d e s   P o l o n a i s:



Ach, drugi taki kraj ukażcie!...

ja bym tam wszystkich zamknął... w baszcie...

czy nie mam racji? hę?