Gdy cel człowieka przerasta,

to go przerasta i dzieło

i światłem przez pokolenia

dzieło świeci jak gwiazda



Cel jest: komunizm i naród,

w pogodę i podczas burzy

i wielki jest każdy człowiek

co wielkiemu celowi służy.



Wielkie są siły przyrody,

lecz nie zmierzone - człowieka.

I społeczeństwo i morze

ludzkiej woli podlega.



Kto umie z siebie jak słońce

ziemi dać światłość wszystką,

ten właśnie jest bolszewikiem,

ten właśnie jest komunistą.



to są przyjazne ręce,

to odsiecz w najgorszej biedzie,

najwyższy rodzaj człowieka,

człowiek co nie zwiedzie.


Z akcentem na przedostatniej sylabie,

co mnie zupełnie nie zachwyca -

i znowu "drz" i grz", i "chr"

o znowu "pszczoła" i "pszenica",



o znowu drogi mgłą owiane.

(po ktorych chodzi pani z panem,

pan, prosze pani, wyszedł z betów) -



o, mowo polska, zakret weź

pianinkiem jesteś, nie organem,

klajstrem, a nie pasją politycznego pamfletu

- z tym swym akcentem z brzydkich brzydszym,

jak rzecz wiecznie niedokończona,

ty zamiast działać, ty się mizdrzysz

zatruta składnią Cycerona;



skrzypeczko śliczna, dudko dudków,

dziecinko, się skarząca mamie,

nieutulonych wdowo smutków,

ty muskasz rzeczy, a nie łamiesz;



ty lubisz łasić się, przymilać,

kostium przymierzać osiem razy.

A nam potrzeba monosylab

krótkich i jasnych jak rozkazy.



Nam trzeba wiecej rymów męskich,

którymi będziem ćwiczyc Muzę,

nam trzeba w sedno, a nie w księżyc,

żelazem, a nie ciepłych klusek.



Z akcentem na przedostatniej sylabie,

jak biegacz, co mu pękły ścięgna,

jak naród, co w pół drogi stanie,

taka ty jesteś, mglisto-senna.



Szczęście, że płyniesz ulicami,

nie tylko w książkach, i jak rzeka

szumisz nowymi akcentami,

gdy człowiek mówi do człowieka;



lecz literacka, z tych odpadków

historii, co spadają z wózka,

uff! jak mnie męczysz, Świeta Matko,

niedosłowiańska, półfrancuska.



I choć z czerwieni płonących Warszaw

trwalsza niż Anglia flagę zszywam,

mowo polska, ja cię oskarżam:

STAŁAŚ SIĘ LENIWA, NIEŻYWA.