Gdybym miał jedenaście kapeluszy,

pierwszy schowałbym w szafie, żeby się nie kurzył.



Drugi nadałbym przez pocztę w postaci paczki.

Trzeci byłby na drobnostki i drobiażdżki.



Czwartego używałbym wyłącznie do sztuk magicznych et cetera

Piąty zamiast klosza, do przykrywania sera.



Szósty kapelusz - dla Jadwisi.

Siódmy bym powiesił. Niech wisi.



Ósmy przerobiłbym na nastrojowy abażurek.

W dziewiątym hodowałbym jeża lub coś z zoologii w ogóle.



Co do dziesiątego, to jeszcze nie mam pomysłu:

A jedenasty kapelusz porwałby mi wiatr nad Wisłą.



Bo powiedziała o mnie jedna poetka z Krakowa:

"To głowa nie do kapeluszy! To taka posągowa głowa!"


Gdy Pani, żując pomarańcze,

zada pytanie, czy ja tanczę

i czy z Nią tańczyc chcę,



odpowiem wtedy: Cóż za fopa!

Jeden zna taniec moja stopa,

"Une danse des Polonais".



Ach, to jest taniec wszak prapolski,

tak stary, jak Skład Apostolski,

starszy niż Totentanz,



bowiem od lat Pierwszego Mieszka

po Serafinowicza Leszka

powtarza się jak trans.



Magicznie usypianych figur,

depcących brzeg polskiego Stygu

ponurą "polką" swą...



"Naród idiotów!!!" Ktoś go nazwał.

Zdanie podzielam, bo ta nazwa

tak słuszna jest a u   f o n d.



Dlatego bliżej, piękne panie,

opiszę wam ten polski taniec,

c e t t e   d a n s e   d e s   P o l o n a i s:



Więc najprzód dzielą się na grupki:

tutaj tuwimy, tam kadłubki,

tu nacje te, tu te;



potem dyskusje są zażarte,

jakie być mają w tańcu partie,

kto w prawo, kto a   g a u c h e;



i każdy "swoje" chce do tańca;

tamci Rodalu, ci Różańca,

inni śmiertelnych nosz.



Bo Szopenowe śniąc akordy,

najchętniej biorą się za mordy

ci, którzy polską Styks



obsiedli z wieka i wciąż na niej

pląsają we śnie, opanowani

jakąś ideą fiks.



Skończylem wykład. Tak się tańczy

ten polski taniec obłąkańczy,

c e t t e   d a n s e   d e s   P o l o n a i s:



Ach, drugi taki kraj ukażcie!...

ja bym tam wszystkich zamknął... w baszcie...

czy nie mam racji? hę?