Gdybym miał jedenaście kapeluszy,

pierwszy schowałbym w szafie, żeby się nie kurzył.



Drugi nadałbym przez pocztę w postaci paczki.

Trzeci byłby na drobnostki i drobiażdżki.



Czwartego używałbym wyłącznie do sztuk magicznych et cetera

Piąty zamiast klosza, do przykrywania sera.



Szósty kapelusz - dla Jadwisi.

Siódmy bym powiesił. Niech wisi.



Ósmy przerobiłbym na nastrojowy abażurek.

W dziewiątym hodowałbym jeża lub coś z zoologii w ogóle.



Co do dziesiątego, to jeszcze nie mam pomysłu:

A jedenasty kapelusz porwałby mi wiatr nad Wisłą.



Bo powiedziała o mnie jedna poetka z Krakowa:

"To głowa nie do kapeluszy! To taka posągowa głowa!"


Z akcentem na przedostatniej sylabie,

co mnie zupełnie nie zachwyca -

i znowu "drz" i grz", i "chr"

o znowu "pszczoła" i "pszenica",



o znowu drogi mgłą owiane.

(po ktorych chodzi pani z panem,

pan, prosze pani, wyszedł z betów) -



o, mowo polska, zakret weź

pianinkiem jesteś, nie organem,

klajstrem, a nie pasją politycznego pamfletu

- z tym swym akcentem z brzydkich brzydszym,

jak rzecz wiecznie niedokończona,

ty zamiast działać, ty się mizdrzysz

zatruta składnią Cycerona;



skrzypeczko śliczna, dudko dudków,

dziecinko, się skarząca mamie,

nieutulonych wdowo smutków,

ty muskasz rzeczy, a nie łamiesz;



ty lubisz łasić się, przymilać,

kostium przymierzać osiem razy.

A nam potrzeba monosylab

krótkich i jasnych jak rozkazy.



Nam trzeba wiecej rymów męskich,

którymi będziem ćwiczyc Muzę,

nam trzeba w sedno, a nie w księżyc,

żelazem, a nie ciepłych klusek.



Z akcentem na przedostatniej sylabie,

jak biegacz, co mu pękły ścięgna,

jak naród, co w pół drogi stanie,

taka ty jesteś, mglisto-senna.



Szczęście, że płyniesz ulicami,

nie tylko w książkach, i jak rzeka

szumisz nowymi akcentami,

gdy człowiek mówi do człowieka;



lecz literacka, z tych odpadków

historii, co spadają z wózka,

uff! jak mnie męczysz, Świeta Matko,

niedosłowiańska, półfrancuska.



I choć z czerwieni płonących Warszaw

trwalsza niż Anglia flagę zszywam,

mowo polska, ja cię oskarżam:

STAŁAŚ SIĘ LENIWA, NIEŻYWA.