Gdybym miał jedenaście kapeluszy,

pierwszy schowałbym w szafie, żeby się nie kurzył.



Drugi nadałbym przez pocztę w postaci paczki.

Trzeci byłby na drobnostki i drobiażdżki.



Czwartego używałbym wyłącznie do sztuk magicznych et cetera

Piąty zamiast klosza, do przykrywania sera.



Szósty kapelusz - dla Jadwisi.

Siódmy bym powiesił. Niech wisi.



Ósmy przerobiłbym na nastrojowy abażurek.

W dziewiątym hodowałbym jeża lub coś z zoologii w ogóle.



Co do dziesiątego, to jeszcze nie mam pomysłu:

A jedenasty kapelusz porwałby mi wiatr nad Wisłą.



Bo powiedziała o mnie jedna poetka z Krakowa:

"To głowa nie do kapeluszy! To taka posągowa głowa!"


I



Mowiłam tobie już pięćdziesiąt kilka razy,

żebyś już poszedł sobie, przecież pada deszcz,

to przecie śmieszne takie stać tak twarz przy twarzy,

to jest naprawdę niesłychanie śmieszna rzecz;



żeby tak w oczy patrzeć: kto to widział?

żeby pod deszczem taki niemy film bez słów,

żeby tak rękę w ręku trzymać: kto to słyszał?

a przecież jutro tutaj się spotkamy znów -



i tak się trudno rozstać,

i tak się trudno rozstać,

no, nawet jeśli trochę pada, to niech pada -



i tak się trudno rozstać,

i tak się trudno rozstać,

nas chyba tutaj zaczarować musiał deszcz.



II



współczesność

Na Żoliborzu są ulice takie śliczne,

takie topole, a w tropach taki wiatr,

Gdy przyjdzie wieczór, świecą światła elektryczne

i tak mi dobrze, jakbym miała osiem lat;

mówisz: "Kochana!" Ja ci mówię: "Mój kochany!"

i tak chodzimy i na przełaj, i na w skos,

a w tej ulicy, która idzie na Bielany,

jest tyle świateł, jakby Szopen nucił coś -

i tak się trudno rozstać,

i tak się trudno rozstać,

no, nawet jesli trochę pada, to niech pada -

i tak się trudno rozstać,

i tak się trudno rozstać,

nas chyba tutaj zaczarowałć musiał deszcz.



III



Ja na początku przez trzy lata byłam w Łodzi,

A teraz tutaj mam posadę w AWF,

i byłam sama, potem zaczął on przychodzić,

pracuje w radio, muzykalny jak sam śpiew;

więc z nim piosenki sobie czasem różne nucę,

on czasem skrzypce weźmie, na nich dla mnie gra -

a co wieczora na Żoliborz autobusem

do tej topoli, która nas tak dobrze zna -

i tak się trudno rozstać,

i tak się trudno rozstać,

no, nawet jeśli trochę pada, to niech pada -

i tak się trudno rozstać,

i tak się trudno rozstać,

nas chyba tutaj zaczarować musiał deszcz.