Gdybym miał jedenaście kapeluszy,

pierwszy schowałbym w szafie, żeby się nie kurzył.



Drugi nadałbym przez pocztę w postaci paczki.

Trzeci byłby na drobnostki i drobiażdżki.



Czwartego używałbym wyłącznie do sztuk magicznych et cetera

Piąty zamiast klosza, do przykrywania sera.



Szósty kapelusz - dla Jadwisi.

Siódmy bym powiesił. Niech wisi.



Ósmy przerobiłbym na nastrojowy abażurek.

W dziewiątym hodowałbym jeża lub coś z zoologii w ogóle.



Co do dziesiątego, to jeszcze nie mam pomysłu:

A jedenasty kapelusz porwałby mi wiatr nad Wisłą.



Bo powiedziała o mnie jedna poetka z Krakowa:

"To głowa nie do kapeluszy! To taka posągowa głowa!"


Smutno, ponuro, deszcz pada

sączy się woda z komina,

idzie powolna zagłada

włosy rzednieją i mina.



Kiedyś - to bylo się dzieckiem

a dzisiaj - prawie że w trumnie;

wśród mdlących izb na Wareckiej

schniemy, giniemy, jak mumie.



Zbladły czerwone sztandary,

we mgle poginęły dolary;

gorzej i gorzej jest Boskim

grzybom na placu Grzybowskim.



Wszystko już, wszystko w łeb wzięło,

z projektów i marzeń - nici.

Zostało smutne muzeum

półnarodowych tradycji.



Więc darmo pchac się na giełdę

społecznych kombinacyjek:

Nie pomoże i Vandervelde

ni inny belgijski stryjek.



Więc próżno wołać poecie.

na próżno budzić was lirą.

I tak się zmumifikujecie:

Irzykowski, Słobodnik, Szapiro.



Bo słuchajcie i zważcie u siebie,

że według tajnego rozkazu:

Kto nie wstąpił za życia do Bebe,

ten po śmierci nie trafi ni razu.