Gdybym miał jedenaście kapeluszy,

pierwszy schowałbym w szafie, żeby się nie kurzył.



Drugi nadałbym przez pocztę w postaci paczki.

Trzeci byłby na drobnostki i drobiażdżki.



Czwartego używałbym wyłącznie do sztuk magicznych et cetera

Piąty zamiast klosza, do przykrywania sera.



Szósty kapelusz - dla Jadwisi.

Siódmy bym powiesił. Niech wisi.



Ósmy przerobiłbym na nastrojowy abażurek.

W dziewiątym hodowałbym jeża lub coś z zoologii w ogóle.



Co do dziesiątego, to jeszcze nie mam pomysłu:

A jedenasty kapelusz porwałby mi wiatr nad Wisłą.



Bo powiedziała o mnie jedna poetka z Krakowa:

"To głowa nie do kapeluszy! To taka posągowa głowa!"


Mówią, że była panienka,

co miała na imię Ina.

Gdy chciała powiedzieć: "kocham",

mówiła: "kokaina".



Miała niebieską wstążkę

i niebieskiego kota.

Kot wąchał "kokainę",

a Ina wąchała kota".



A był jeszcze jeden poeta,

co chodził na koturnach;

jak się urżnął, to zwykle mówił:

- Moja muza jest górna i chmurna.



Panienka ma oczy zielone,

jak najzieleńsza trawa.

Poeta cierpi na nerki

i nosi czarny krawat.



Kochał poeta panienkę,

panienkę imieniem Ina;

mówił: - Powiedz mi: "kocham",

a ona: - Kokaina.



Wieszcz mówił: - Jako łódź złota,

ciągniona przez gołębie,

jesteś. A potem w nocy

długo trąbił alembik.



I raz, a było wieczorem,

rzekł pisarz: - Nie bądź westalką,

a zresztą do twarzy ci będzie

na czarnym katafalku.



I zabił poeta panienkę

w zachodu amarantach,

i zabił ogromnym nożem

na tle obrazu Rembrandta.



Krajały niebo pioruny,

jak okrwawione noże.

Poeta uciął głowę

i wbił na długi rożen;



i smażył głowę panienki,

i zrobił twarz goryla.

Och, to było straszne!

coś, niby nekrofilia.



(Kondukty kotów niebieskich

szły w średniowieczny tan.

A potem był świt bolesny

koloru bleu mourant.)