Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych,

też miałby aspiracje,

ambicje i tęsknoty;



co mówię? nawet wielbłąd

gwizdnąłby na pustynię,

gdyby mu, jak Boyowi,

dać przednich wódek skrzynię;



i nawet nietoperze,

które wiszą na głowie,

pisałyby komedie -

a cóż dopiero człowiek?



Ty więc, o Muzo moja,

rymem mnie słodkim natknij -

możem ja tu nie pierwszy,

aleć i nie ostatni!



Umiem i metr wyszukać,

i uśpić rym przy rymie,

puent mam tyle w głowie,

ile jest śniegu w zimie;



a jakie miewam wizje,

koncepcje, problematy!

W ogóle: bardzo dziwne,

że nie jestem bogaty;



toć jednym aforyzmem

mógłbym spalić Warszawę;

gdybym się rodził w Anglii,

byłbym Bernardem Shawem.



Więc jakże tu nie pisać,

więc jakże! panie złoty...

Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych.


O, dajcie mi te małe skrzypce

Może na skrzypcach wygram

Wiatr i pochyłą ulicę

I noc, co taka niezwykła



Ech, muzyka, muzyka, muzyka

Spod smyka zielony kurz

Lecą gwiazdy zielone spod smyka

Damy karo, bukiety róż.



Uwzględnijcie mizerne granie

I nie bijcie, gdy wezmę źle

Jakiś ton na strunie baraniej

Na g, d, a, czy e.



Prowadzi muzyka za smykiem

Drzewa w niemej podzięce,

Oczami za smykiem suną

Zgrabiałe duże ręce



Na moście stoją. Przez liście

Światło na smyk sypie

Słuchajcie - to dziecko nuci

W czarodziejskim pudełku skrzypiec