Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych,

też miałby aspiracje,

ambicje i tęsknoty;



co mówię? nawet wielbłąd

gwizdnąłby na pustynię,

gdyby mu, jak Boyowi,

dać przednich wódek skrzynię;



i nawet nietoperze,

które wiszą na głowie,

pisałyby komedie -

a cóż dopiero człowiek?



Ty więc, o Muzo moja,

rymem mnie słodkim natknij -

możem ja tu nie pierwszy,

aleć i nie ostatni!



Umiem i metr wyszukać,

i uśpić rym przy rymie,

puent mam tyle w głowie,

ile jest śniegu w zimie;



a jakie miewam wizje,

koncepcje, problematy!

W ogóle: bardzo dziwne,

że nie jestem bogaty;



toć jednym aforyzmem

mógłbym spalić Warszawę;

gdybym się rodził w Anglii,

byłbym Bernardem Shawem.



Więc jakże tu nie pisać,

więc jakże! panie złoty...

Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych.


Korale twoje przestań nizać,

wiatrowi bardziej jestem rad,

bo jak muzyka Albeniza

przewraca nas na łóżko wiatr.



Księżyc diamentem szyby tnie,

na zachód pędza ptaki,

pająk nad łóżkiem zwiesza się -

szkoda, że nie baldachim.



Upiorny nonsens polskich dni

kończy się nam o zmroku.

Teraz jak wielki saksofon brzmi

noc taka srebrna naokół.



I wielkim, bezkresnym wachlarzen

wachluje nas chłopiec nieduży,

szmaragdy w uszach ma,

on jest Murzyn,

a my nazywamy go Nocą.