O, dajcie mi te małe skrzypce

Może na skrzypcach wygram

Wiatr i pochyłą ulicę

I noc, co taka niezwykła



Ech, muzyka, muzyka, muzyka

Spod smyka zielony kurz

Lecą gwiazdy zielone spod smyka

Damy karo, bukiety róż.



Uwzględnijcie mizerne granie

I nie bijcie, gdy wezmę źle

Jakiś ton na strunie baraniej

Na g, d, a, czy e.



Prowadzi muzyka za smykiem

Drzewa w niemej podzięce,

Oczami za smykiem suną

Zgrabiałe duże ręce



Na moście stoją. Przez liście

Światło na smyk sypie

Słuchajcie - to dziecko nuci

W czarodziejskim pudełku skrzypiec


Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych,

też miałby aspiracje,

ambicje i tęsknoty;



co mówię? nawet wielbłąd

gwizdnąłby na pustynię,

gdyby mu, jak Boyowi,

dać przednich wódek skrzynię;



i nawet nietoperze,

które wiszą na głowie,

pisałyby komedie -

a cóż dopiero człowiek?



Ty więc, o Muzo moja,

rymem mnie słodkim natknij -

możem ja tu nie pierwszy,

aleć i nie ostatni!



Umiem i metr wyszukać,

i uśpić rym przy rymie,

puent mam tyle w głowie,

ile jest śniegu w zimie;



a jakie miewam wizje,

koncepcje, problematy!

W ogóle: bardzo dziwne,

że nie jestem bogaty;



toć jednym aforyzmem

mógłbym spalić Warszawę;

gdybym się rodził w Anglii,

byłbym Bernardem Shawem.



Więc jakże tu nie pisać,

więc jakże! panie złoty...

Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych.