I

Głodne uszy toną w radościach,

jakich nie znał Bach ani jeden -

bo jest szum na super-wysokościach,

jakby z nieba nr 7.



ale jeszcze wyżej: nad tym szumem,

nad tym niebem świacącym modro,

nad wieżami i kopułami,

twoich oczu najwyższa mądrość.



II

Czego tknę: lichtarza czy drzewa,

wszystko mówi: - Jak instrument gram. -

Jest dźwięczniejsza niż "Boska Komedia",

jest piękniejsza niż paryska Notre-Dame



ta noc jak morze muzyki,

ta noc o złotych ramionach,

ta noc pod oknami kliniki,

ta noc, gdy rodziła moja żona.



III

U sufitu tyle skrzypiec! Wielki Boże,

skąd skrzypce pod moją strzechę?

Nie śpię. I śpiewam. I jest mi tak dobrze,

jakbym był pozłacanym orzechem.



Ciekawe: dziewczyna czy chłopiec?

powiedzcie, skrzypce czterostrunne!

Wstanę, pójdę. Z radości się utopię.

Bo przecież i tak nie umrę.



IV

Księżyc z nieba jak wańka-wstańka,

a tu dzikie wino przez mur -

i pędzą chmury - i z cygańska

podzwania uprząż chmur;



ech wy, chmury, zady bijące

ogniem w gwarliwość rzeczki -

chmury dzwoniące, chmury jak koncert,

dzwoneczki dla córeczki.



V

Cytuję kolegę Rimbauda,

cytowanie to rzecz niezdrożna:

J'ai tendu des guirlandes de fenętre

a fenętre

des cha?nes d'or de l'?toile

a l'?toile

et je danse.



Lepiej nie można



VI

O, dajcie mi te małe skrzypce,

może na skrzypcach wygram

wiatr i pochyłą ulicę,

i noc, co taka niezwykła.



Uwzględnijcie mizerne grannie,

a nie bijcie, gdy wezmę źle

jaki ton na strunie baraniej,

na G, D, A czy E.



Na moście stoję. Przez liście

światło na smyk się sypie.

Słuchajcie: to córka nuci

w czarodziejskim pudełku skrzypiec:



"baba" i "tata", i "mama",

i "bobo" - i nagle krzyk -

o, skrzypko zwariowana!

o, zwariowany smyk!



VII

Wiatr podkręca wąsy dorożkarzom,

dorożkarze śmieją się przez sen,

a latarnie gazowe marzą,

o czym marzą? a czy ja wiem.



Na szyldzie przez wiatr pogiętym,

dzierżąc w mordzie jajko na twardo,

pochrapuje łeb świni, ścięty

toporami spiętymi kokardą;



a w bok od skośnego daszka,

niepotrzebna i nostalgiczna,

jedna jedyna gwiazdka,

sierotka astronomiczna.



VIII

eech, muzyka, muzyka, muzyka,

spod smyka zielony kurz,

lecą gwiazdy zielone spod zmyka,

damy karo, bukiety róż.



Ulica jak kwinta napięta,

z latarniami wzdłuż, cieniami wszerz -

i radość na firmamentach

spadająca w usta jak deszcz



Dach śpiewa. Dom śpiewa. Kot wstaje

i na młynku do kawy gra.

A płomyk przed świętym Mikołajem

jak szczerozłota łza.



IX

Księżyc stanął przy drugim piętrze,

taki młody, taki zaręczynowy

i w srebrzystym powietrzu dźwięczy

przed twą szybą, w pobliżu twej głowy.



Wiem: w tej chwili twe loki kare

rozsypały się jak winogrona -

i ty również, patrząc na zegarek,

myślisz: chłopczyk, czy dziewczynka wytęskniona?



Na obrączkę patrzysz: W niej są blaski

jak latarnie, co wiodą do celu.

I wspominasz wietrzny most warszawski

i mój czarny, komiczny kapelusz -



i te pocałunki, oczywiście -

i spacery, spacery do rana -

i znów piszę jak w pierwszym liście:

"Chwała ci, dziewczyno ukochana!"



A tu burza kwiatów na parapecie

z czerwonych goździków strzela

I pomyśleć, że to pierwszy kwiecień!

I pomyśleć, że to niedziela.



X

Słońce wschodzi, głaszcze powietrze.

Dziecko się rodzi. Szumi deszcz.

Kwiat otwiera oczy w ogrodzie.

Zorza wieże złotem okleja.

Ptak ptaka strofuje w gnieździe.

Gwiazda dzieńdobry mówi gwieździe

Dziecko się rodzi.

Dziecko się rodzi.

Nasze dziecko się rodzi.

Nadzieja.


Koło tych pagórkow piaszczystych, które księżyc

po kolei odsłania

jeden po drugim,

jeden po drugim,

ptaki śpią,

tylko droga się srebrzy

i Wisła świeci jak latarnia -



i cisza jakby Szopen przed chwilą zamilkł,

lecz niech struna się przypomni srebrna jak te koleiny

zapląsają chmury z sosnami, z pagórkami,

dzikie wino pocznie szeptać z dzikim winem;

no i już masz polonez. Przeklęte polskie serce!

Diabli wiedzą, co to jest: w liniach skrzypiec

i pagórkow tego szukaj, w dzikim winie na szybie;

szepty zaśpiewne i niebiosa bohaterskie,



i wrzawa nad niebiosami, i pory roku jak struny

skrzypcowe, cztery, cztery: wiosna, lato, jesień i zima

wiatr w struny, i deszcz w struny, i grad w struny, i blask w struny,

bas śnieżny i słowicza szalona kwinta,

Wisła pod smyczkiem, srebro wiślane, Wisła pod palcem, ta co

śpiewa najwyżej struna, rzeka na skrzypce sopranowe

naciągnięta, a z worka czasu chmury, ptaki, horyzonty wielogłowe

i jesień fruwająca, i ogromne lato;

- chmury nad skrzypcami, i liście tuż nad smyczkiem,

i te pagórki faliste, i wiatr, i światła wszystkie.



*

Na liściu dzikiego wina trudno jest zmieścić Warszawę

i gwiazdę Wenus nad nią, a jednak

w jakiejś trudnej podróży to on ci przypomni Warszawę

ten liść

na wszystkich kontynentach

we wszystkich miastach,

zaułkach

labiryntach.



Na liść dzikiego wina jak na mapę ojczyzny

patrzę tu węgiel, mówię; tu morze jak Kochanowski rozśpiewane,

a tutaj, mowię, góry, a tutaj równiny,

wszystko razem jak fotografia ukochanej;



ognie portów, lampy w oknach, maszyny i ludzie,

nasi ludzie, budowniczowie pogody,

i słońce, słońce, słońce, które przodem pójdzie

przez ogrody, ogrody, ogrody;



i wiatr, i wiatr w liście, i znow wyrażalna trudno

nuta, drzazga cudowna pod sercem samym.

Powiedz, skąd jesteś, nuto; powiedz, skąd płyniesz, nuto,

nuto-latarnio idąca przed nami.



To w niej, w tym błysku nagłym: twarz jakaś, chmura jakaś,

jakiś sierpień, dom, dzikie wino -

jak burza odetchniesz, lecz nie deszcz będzie płakać

to łzy twoje szczęśliwe popłyną;



gościńce złote wszystkie, rzeki wszystkie chóralnie

zejdą się w twoim sercu,

ziemia ciebie przyciągnie, księżyc ciebie dopadnie

i po polsku ci powie: "Dobry wieczór!"



A to jest dzikie wino. Rozszumiało się ono,

zestroiło głos do głosu w pieśni,

dzikie wino - dokoła; dzikie wino - noc wesoła;

krzyczą liście: "My tutaj jesteśmy,



nad tym oknem, nad tą lampą nie zagasłą,

rozgadane jak jesienna plucha -

jakich >TrenówBallad i romansów<

można by się jeszcze w nas dosłuchać!"



O, dzikiego wina nocy, czarne blaski

rozsypane muzyką śnieżno-ciemną!

Nocy, w kóbrej jak w pokoju babki

i liść, i ptak, i gwiazda bawią się ze mną.



Osowieje liść, gdy mrok go najdzie,

ptak w gąszcz frunie, zaś gwiazda do nieba,

pokój babki zniknie, czas szumiący

swoje wody będzie toczył i rozlewał.



*

Ileż to lat, ileż to lat trzeba chodzić

po dniach, po nocach, po schodach, po piętrach,

do ilu łomotać drzwi, w ilu szukać

książkach, światłach, muzycznych instrumentach!

Po jakich drogach, co się w deszczu mylą,

zaplątują w niebieskich zachmurzeniach,

w ilu miastach z latarniami! o, w ilu

nieskończonych próbach, oczekiwaniach, doświadczeniach -



ażeby znaleźć jakieś jedno zdanie,

które do serca komuś wejdzie i zostanie,



parę słów ułożonych w dziecinny gwiazdozbiór,

a ten nad czyimś oknem będzie sunął świecąc

w noc zimową i powie ktoś: "Cóż, noc niebrzydka!"

Bo trudno jest za włosy chwycić treść wzburzoną,

rytm odmienny jak księżyc, ten sam księżyc, który

Beetoven z nieba zerwał i w sonatę wepchnął.



*

Nad oknem,

na murze,

a liście takie duże -



zielone, zielone

dzikie wino zielone.



O każdej

godzinie

wiatr szumi w dzikim winie -



zielone, zielone,

dzikie wino zielone.



Uroda

przyroda

za nic byś jej nie oddał -



zielone, zielone,

dzikie wino zielone.



Za siedmiu

morzami

napełni oczy łzami -



zielone, zielone,

dzilie wino zielone.



I we śnie

przypłynie

dom cały w dzikim winie -



zielone, zielone,

dzikie wino zielone.



I niebo,

i księżyc,

i wino się rozsrebrzy -



zielone, zielone,

dzikie wino zielone.



Zaszepce

na szybie,

myślisz, że słuchasz skrzypiec -



zielone, zielona,

dzikie wino zielona.



Pod serce

jak nuta.

I powiesz: tak, to tutaj -



zielone, zielone

dzikie wino zielone.



Ten dach i

te okna,

i noc jak narzeczona -



zielone, zielone,

dzikie wino zielone.



*

Tańczy noc, rozśpiewała się

po pagórkach, po kotlinach,

tańczy noc, roztańczyła się

w wieńcu z dzikiego wina.



Klaszcze Wisła, wszystkie fale klaszczą,

a nad Wisłą klaszcze wiklina,

klaszcze niebo wysoko, noc tańczy

w wieńcu z dzikiego wina.



A to przecie wiatr dmie w srebrne pasma

chmur, a każda chmura inna.

Tańczy noc, jak bardzo srebrna gwiazda,

w wieńcu z dzikiego wina.



A to przecie najzwyklejsze liście,

zwykły księżyc, co liście odciemnia -

tylko że ten trylik tak srebrzyście,

tylko że ten bas jak skała: ziemia.



I pieśń ziemi, co jak skrzypce woła -

i te strofy, co jak chmury płyną -

strofy - chmury - noc czuwa, wesoła -

i szumiące dzikie wino, dzikie wino -



koło tych pagórkow piaszczystych, które księżyc

po kolei odsłania,

jeden po drugim,

jeden po drugim,

ptaki śpią,

tylko droga się srebrzy

i Wisła świeci jak latarnia.