Smutno, ponuro, deszcz pada

sączy się woda z komina,

idzie powolna zagłada

włosy rzednieją i mina.



Kiedyś - to bylo się dzieckiem

a dzisiaj - prawie że w trumnie;

wśród mdlących izb na Wareckiej

schniemy, giniemy, jak mumie.



Zbladły czerwone sztandary,

we mgle poginęły dolary;

gorzej i gorzej jest Boskim

grzybom na placu Grzybowskim.



Wszystko już, wszystko w łeb wzięło,

z projektów i marzeń - nici.

Zostało smutne muzeum

półnarodowych tradycji.



Więc darmo pchac się na giełdę

społecznych kombinacyjek:

Nie pomoże i Vandervelde

ni inny belgijski stryjek.



Więc próżno wołać poecie.

na próżno budzić was lirą.

I tak się zmumifikujecie:

Irzykowski, Słobodnik, Szapiro.



Bo słuchajcie i zważcie u siebie,

że według tajnego rozkazu:

Kto nie wstąpił za życia do Bebe,

ten po śmierci nie trafi ni razu.


Piszę do was ten list znad Limpopo, rzeki,

która płynie przez kraj daleki.

Koło mego namiotu przechodzą stada słoni

i ludzie szmaragdowi i czerwoni.

Ja wiem, że u was teraz naftowa lampa krzywa

wieczorem nad stołem jak senna twarz się kiwa

i wszystkie domu zakątki 

zasnuły wielkie pająki.

Tylko radio, dobra skrzynia polerowana,

daje wam czasem koncert na organach

i organowe wojsko z dzidami wychodzi na pokój i drwi,

a wasze stare serca skrzypią ze strachu jak drzwi.

Że bedzie deszcz, codziennie mówi ktoś ze skrzyni.

A u mnie wielkie gwiazdy są i ogromne rubiny.

Murzyniątka rozpinają palankin nad moją osobą

i w durnia gram z samym królem rzeki Limpopo.

A u was nuda i bieda, myszy, deszcz i Polska