Korale twoje przestań nizać,

wiatrowi bardziej jestem rad,

bo jak muzyka Albeniza

przewraca nas na łóżko wiatr.



Księżyc diamentem szyby tnie,

na zachód pędza ptaki,

pająk nad łóżkiem zwiesza się -

szkoda, że nie baldachim.



Upiorny nonsens polskich dni

kończy się nam o zmroku.

Teraz jak wielki saksofon brzmi

noc taka srebrna naokół.



I wielkim, bezkresnym wachlarzen

wachluje nas chłopiec nieduży,

szmaragdy w uszach ma,

on jest Murzyn,

a my nazywamy go Nocą.


Już się wezyscy zgodzili:

szwagier, ciocia, teść,

że w niedzielę najmilej

po tym moście się przejść,



a ja mówię do Zośki,

że też zgadzam się z tym -

i na Śląsko Dąbrowski

co niedziela jak w dym:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się.

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak melodia do twych słów.



Mnie nie trzeba za wiele,

taki jestem od lat:

trochę słońca w niedzielę,

żeby słońce i wiatr;



lubię patrzeć z uśmiechem,

lubię w dal i na wprost,

lubię z mostu na rzekę,

lubię z rzeki na most:



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak metodia do twych słów.



Pod Krakowem - przez wioskę,

pod Toruniem - przez las;

nie najlichsza - Pod Płockiem,

nie najbrzydsza - gdzie Gdańsk;



gada falą złotawą,

taką znaną - jak twarz;

ale tu, pod Warszawą,

jak pod sercem ją masz:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się,

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;