Korale twoje przestań nizać,

wiatrowi bardziej jestem rad,

bo jak muzyka Albeniza

przewraca nas na łóżko wiatr.



Księżyc diamentem szyby tnie,

na zachód pędza ptaki,

pająk nad łóżkiem zwiesza się -

szkoda, że nie baldachim.



Upiorny nonsens polskich dni

kończy się nam o zmroku.

Teraz jak wielki saksofon brzmi

noc taka srebrna naokół.



I wielkim, bezkresnym wachlarzen

wachluje nas chłopiec nieduży,

szmaragdy w uszach ma,

on jest Murzyn,

a my nazywamy go Nocą.


Piszę do was ten list znad Limpopo, rzeki,

która płynie przez kraj daleki.

Koło mego namiotu przechodzą stada słoni

i ludzie szmaragdowi i czerwoni.

Ja wiem, że u was teraz naftowa lampa krzywa

wieczorem nad stołem jak senna twarz się kiwa

i wszystkie domu zakątki 

zasnuły wielkie pająki.

Tylko radio, dobra skrzynia polerowana,

daje wam czasem koncert na organach

i organowe wojsko z dzidami wychodzi na pokój i drwi,

a wasze stare serca skrzypią ze strachu jak drzwi.

Że bedzie deszcz, codziennie mówi ktoś ze skrzyni.

A u mnie wielkie gwiazdy są i ogromne rubiny.

Murzyniątka rozpinają palankin nad moją osobą

i w durnia gram z samym królem rzeki Limpopo.

A u was nuda i bieda, myszy, deszcz i Polska