Korale twoje przestań nizać,

wiatrowi bardziej jestem rad,

bo jak muzyka Albeniza

przewraca nas na łóżko wiatr.



Księżyc diamentem szyby tnie,

na zachód pędza ptaki,

pająk nad łóżkiem zwiesza się -

szkoda, że nie baldachim.



Upiorny nonsens polskich dni

kończy się nam o zmroku.

Teraz jak wielki saksofon brzmi

noc taka srebrna naokół.



I wielkim, bezkresnym wachlarzen

wachluje nas chłopiec nieduży,

szmaragdy w uszach ma,

on jest Murzyn,

a my nazywamy go Nocą.


Mówią, że była panienka,

co miała na imię Ina.

Gdy chciała powiedzieć: "kocham",

mówiła: "kokaina".



Miała niebieską wstążkę

i niebieskiego kota.

Kot wąchał "kokainę",

a Ina wąchała kota".



A był jeszcze jeden poeta,

co chodził na koturnach;

jak się urżnął, to zwykle mówił:

- Moja muza jest górna i chmurna.



Panienka ma oczy zielone,

jak najzieleńsza trawa.

Poeta cierpi na nerki

i nosi czarny krawat.



Kochał poeta panienkę,

panienkę imieniem Ina;

mówił: - Powiedz mi: "kocham",

a ona: - Kokaina.



Wieszcz mówił: - Jako łódź złota,

ciągniona przez gołębie,

jesteś. A potem w nocy

długo trąbił alembik.



I raz, a było wieczorem,

rzekł pisarz: - Nie bądź westalką,

a zresztą do twarzy ci będzie

na czarnym katafalku.



I zabił poeta panienkę

w zachodu amarantach,

i zabił ogromnym nożem

na tle obrazu Rembrandta.



Krajały niebo pioruny,

jak okrwawione noże.

Poeta uciął głowę

i wbił na długi rożen;



i smażył głowę panienki,

i zrobił twarz goryla.

Och, to było straszne!

coś, niby nekrofilia.



(Kondukty kotów niebieskich

szły w średniowieczny tan.

A potem był świt bolesny

koloru bleu mourant.)