złe, " /> złe, " /> 


Korale twoje przestań nizać,

wiatrowi bardziej jestem rad,

bo jak muzyka Albeniza

przewraca nas na łóżko wiatr.



Księżyc diamentem szyby tnie,

na zachód pędza ptaki,

pająk nad łóżkiem zwiesza się -

szkoda, że nie baldachim.



Upiorny nonsens polskich dni

kończy się nam o zmroku.

Teraz jak wielki saksofon brzmi

noc taka srebrna naokół.



I wielkim, bezkresnym wachlarzen

wachluje nas chłopiec nieduży,

szmaragdy w uszach ma,

on jest Murzyn,

a my nazywamy go Nocą.


Gdy księżyc stęchłym "Sidolem"

złe miejskie niebo wyczyści,

wychodzą na głupi spacer 

dwaj maturzyści.



Postacie prawie bliźniacze,

jak wałek podobny do wałka,

przystając, jeden zapłacze,

a drugi załka:



Bo cóż, że skończyli szkoły,

cóż, że w kieszeniach matury?

Jeden z nich niewesoły,

drugi ponury.



Dzień cały stukali-pukali -

niestety: wszystko zajęte...

Żebyż chociaż zostać kelnerem

lub konfidentem!



Nazajutrz, kiedy się ściemni,

bez celu znów i korzyści

w noc ciemną wyjdą jak cienie 

dwaj maturzyści.