Przestań pisać te wiersze! - sykała kochanka w ucho,

i tylko księżyc podsłyszał, schylone, różowe ucho.



I jakieś flety ukryte były w jej biodrach i żebrach,

a może to księżyc szumiał potworną palmą ze srebra.



A może to była Brazylia. A może byłem pijany.

Do kochanki prostej, jak palma, przywarłem uchem do palmy.



Z nieczytanego dziennika najśmieszniejszy wyraz "kabokle"

i noc uważnie patrząca przez gwiazdy jak przez binokle.



I jescze co? i co jeszcze? W dalekim kościele dzwony.

2-ga w nocy. Park przed oczami chodził jak tygrys zielony.



Usta tak bardzo blisko. Gwiazdy tak bardzo wysoko.

Może to jest poezja, a może tylko alkohol.


Już się wezyscy zgodzili:

szwagier, ciocia, teść,

że w niedzielę najmilej

po tym moście się przejść,



a ja mówię do Zośki,

że też zgadzam się z tym -

i na Śląsko Dąbrowski

co niedziela jak w dym:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się.

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak melodia do twych słów.



Mnie nie trzeba za wiele,

taki jestem od lat:

trochę słońca w niedzielę,

żeby słońce i wiatr;



lubię patrzeć z uśmiechem,

lubię w dal i na wprost,

lubię z mostu na rzekę,

lubię z rzeki na most:



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak metodia do twych słów.



Pod Krakowem - przez wioskę,

pod Toruniem - przez las;

nie najlichsza - Pod Płockiem,

nie najbrzydsza - gdzie Gdańsk;



gada falą złotawą,

taką znaną - jak twarz;

ale tu, pod Warszawą,

jak pod sercem ją masz:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się,

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;