Przestań pisać te wiersze! - sykała kochanka w ucho,

i tylko księżyc podsłyszał, schylone, różowe ucho.



I jakieś flety ukryte były w jej biodrach i żebrach,

a może to księżyc szumiał potworną palmą ze srebra.



A może to była Brazylia. A może byłem pijany.

Do kochanki prostej, jak palma, przywarłem uchem do palmy.



Z nieczytanego dziennika najśmieszniejszy wyraz "kabokle"

i noc uważnie patrząca przez gwiazdy jak przez binokle.



I jescze co? i co jeszcze? W dalekim kościele dzwony.

2-ga w nocy. Park przed oczami chodził jak tygrys zielony.



Usta tak bardzo blisko. Gwiazdy tak bardzo wysoko.

Może to jest poezja, a może tylko alkohol.


Kochanie, moje kochanie,

dobranoc, już jesteś senna -

i widzę twój sen na ścianie,

i noc jest taka wiosenna!



Jedyna moja na świecie,

jakże wysławię twe imię?

Ty jesteś mi wodą w lecie

i rękawicami w zimie.



Tyś szczęście moje wiosenne,

zimowe, latowe, jesienne -

lecz powiedz mi na dobranoc,

wyszeptaj przez usta senne:



za cóż to taka zapłata,

ten raj przy Tobie tak błogi?...

Tyś jesteś światłem świata

i pieśnią mojej drogi.