Przestań pisać te wiersze! - sykała kochanka w ucho,

i tylko księżyc podsłyszał, schylone, różowe ucho.



I jakieś flety ukryte były w jej biodrach i żebrach,

a może to księżyc szumiał potworną palmą ze srebra.



A może to była Brazylia. A może byłem pijany.

Do kochanki prostej, jak palma, przywarłem uchem do palmy.



Z nieczytanego dziennika najśmieszniejszy wyraz "kabokle"

i noc uważnie patrząca przez gwiazdy jak przez binokle.



I jescze co? i co jeszcze? W dalekim kościele dzwony.

2-ga w nocy. Park przed oczami chodził jak tygrys zielony.



Usta tak bardzo blisko. Gwiazdy tak bardzo wysoko.

Może to jest poezja, a może tylko alkohol.


Gdy cel człowieka przerasta,

to go przerasta i dzieło

i światłem przez pokolenia

dzieło świeci jak gwiazda



Cel jest: komunizm i naród,

w pogodę i podczas burzy

i wielki jest każdy człowiek

co wielkiemu celowi służy.



Wielkie są siły przyrody,

lecz nie zmierzone - człowieka.

I społeczeństwo i morze

ludzkiej woli podlega.



Kto umie z siebie jak słońce

ziemi dać światłość wszystką,

ten właśnie jest bolszewikiem,

ten właśnie jest komunistą.



to są przyjazne ręce,

to odsiecz w najgorszej biedzie,

najwyższy rodzaj człowieka,

człowiek co nie zwiedzie.