Przestań pisać te wiersze! - sykała kochanka w ucho,

i tylko księżyc podsłyszał, schylone, różowe ucho.



I jakieś flety ukryte były w jej biodrach i żebrach,

a może to księżyc szumiał potworną palmą ze srebra.



A może to była Brazylia. A może byłem pijany.

Do kochanki prostej, jak palma, przywarłem uchem do palmy.



Z nieczytanego dziennika najśmieszniejszy wyraz "kabokle"

i noc uważnie patrząca przez gwiazdy jak przez binokle.



I jescze co? i co jeszcze? W dalekim kościele dzwony.

2-ga w nocy. Park przed oczami chodził jak tygrys zielony.



Usta tak bardzo blisko. Gwiazdy tak bardzo wysoko.

Może to jest poezja, a może tylko alkohol.


Z akcentem na przedostatniej sylabie,

co mnie zupełnie nie zachwyca -

i znowu "drz" i grz", i "chr"

o znowu "pszczoła" i "pszenica",



o znowu drogi mgłą owiane.

(po ktorych chodzi pani z panem,

pan, prosze pani, wyszedł z betów) -



o, mowo polska, zakret weź

pianinkiem jesteś, nie organem,

klajstrem, a nie pasją politycznego pamfletu

- z tym swym akcentem z brzydkich brzydszym,

jak rzecz wiecznie niedokończona,

ty zamiast działać, ty się mizdrzysz

zatruta składnią Cycerona;



skrzypeczko śliczna, dudko dudków,

dziecinko, się skarząca mamie,

nieutulonych wdowo smutków,

ty muskasz rzeczy, a nie łamiesz;



ty lubisz łasić się, przymilać,

kostium przymierzać osiem razy.

A nam potrzeba monosylab

krótkich i jasnych jak rozkazy.



Nam trzeba wiecej rymów męskich,

którymi będziem ćwiczyc Muzę,

nam trzeba w sedno, a nie w księżyc,

żelazem, a nie ciepłych klusek.



Z akcentem na przedostatniej sylabie,

jak biegacz, co mu pękły ścięgna,

jak naród, co w pół drogi stanie,

taka ty jesteś, mglisto-senna.



Szczęście, że płyniesz ulicami,

nie tylko w książkach, i jak rzeka

szumisz nowymi akcentami,

gdy człowiek mówi do człowieka;



lecz literacka, z tych odpadków

historii, co spadają z wózka,

uff! jak mnie męczysz, Świeta Matko,

niedosłowiańska, półfrancuska.



I choć z czerwieni płonących Warszaw

trwalsza niż Anglia flagę zszywam,

mowo polska, ja cię oskarżam:

STAŁAŚ SIĘ LENIWA, NIEŻYWA.