Przestań pisać te wiersze! - sykała kochanka w ucho,

i tylko księżyc podsłyszał, schylone, różowe ucho.



I jakieś flety ukryte były w jej biodrach i żebrach,

a może to księżyc szumiał potworną palmą ze srebra.



A może to była Brazylia. A może byłem pijany.

Do kochanki prostej, jak palma, przywarłem uchem do palmy.



Z nieczytanego dziennika najśmieszniejszy wyraz "kabokle"

i noc uważnie patrząca przez gwiazdy jak przez binokle.



I jescze co? i co jeszcze? W dalekim kościele dzwony.

2-ga w nocy. Park przed oczami chodził jak tygrys zielony.



Usta tak bardzo blisko. Gwiazdy tak bardzo wysoko.

Może to jest poezja, a może tylko alkohol.


Smutno, ponuro, deszcz pada

sączy się woda z komina,

idzie powolna zagłada

włosy rzednieją i mina.



Kiedyś - to bylo się dzieckiem

a dzisiaj - prawie że w trumnie;

wśród mdlących izb na Wareckiej

schniemy, giniemy, jak mumie.



Zbladły czerwone sztandary,

we mgle poginęły dolary;

gorzej i gorzej jest Boskim

grzybom na placu Grzybowskim.



Wszystko już, wszystko w łeb wzięło,

z projektów i marzeń - nici.

Zostało smutne muzeum

półnarodowych tradycji.



Więc darmo pchac się na giełdę

społecznych kombinacyjek:

Nie pomoże i Vandervelde

ni inny belgijski stryjek.



Więc próżno wołać poecie.

na próżno budzić was lirą.

I tak się zmumifikujecie:

Irzykowski, Słobodnik, Szapiro.



Bo słuchajcie i zważcie u siebie,

że według tajnego rozkazu:

Kto nie wstąpił za życia do Bebe,

ten po śmierci nie trafi ni razu.