złe, Już się wezyscy zgodzili:
szwagier,, " /> złe, Już się wezyscy zgodzili:
szwagier,, " /> 


Gdy księżyc stęchłym "Sidolem"

złe miejskie niebo wyczyści,

wychodzą na głupi spacer 

dwaj maturzyści.



Postacie prawie bliźniacze,

jak wałek podobny do wałka,

przystając, jeden zapłacze,

a drugi załka:



Bo cóż, że skończyli szkoły,

cóż, że w kieszeniach matury?

Jeden z nich niewesoły,

drugi ponury.



Dzień cały stukali-pukali -

niestety: wszystko zajęte...

Żebyż chociaż zostać kelnerem

lub konfidentem!



Nazajutrz, kiedy się ściemni,

bez celu znów i korzyści

w noc ciemną wyjdą jak cienie 

dwaj maturzyści.


Już się wezyscy zgodzili:

szwagier, ciocia, teść,

że w niedzielę najmilej

po tym moście się przejść,



a ja mówię do Zośki,

że też zgadzam się z tym -

i na Śląsko Dąbrowski

co niedziela jak w dym:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się.

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak melodia do twych słów.



Mnie nie trzeba za wiele,

taki jestem od lat:

trochę słońca w niedzielę,

żeby słońce i wiatr;



lubię patrzeć z uśmiechem,

lubię w dal i na wprost,

lubię z mostu na rzekę,

lubię z rzeki na most:



chodzi słońce po wiklinie,

błyska słońce znów i znów;

Wisła płynie, płynie, płynie

jak metodia do twych słów.



Pod Krakowem - przez wioskę,

pod Toruniem - przez las;

nie najlichsza - Pod Płockiem,

nie najbrzydsza - gdzie Gdańsk;



gada falą złotawą,

taką znaną - jak twarz;

ale tu, pod Warszawą,

jak pod sercem ją masz:



Wisła płynie, płynie, płynie,

pod mostami srebrzy się,

a wiatr gra na okarynie

dla kochanej rzeki swej;