złe, Koń by też pisał wiersze,
gdyby mu dać, " /> złe, Koń by też pisał wiersze,
gdyby mu dać, " /> 


Gdy księżyc stęchłym "Sidolem"

złe miejskie niebo wyczyści,

wychodzą na głupi spacer 

dwaj maturzyści.



Postacie prawie bliźniacze,

jak wałek podobny do wałka,

przystając, jeden zapłacze,

a drugi załka:



Bo cóż, że skończyli szkoły,

cóż, że w kieszeniach matury?

Jeden z nich niewesoły,

drugi ponury.



Dzień cały stukali-pukali -

niestety: wszystko zajęte...

Żebyż chociaż zostać kelnerem

lub konfidentem!



Nazajutrz, kiedy się ściemni,

bez celu znów i korzyści

w noc ciemną wyjdą jak cienie 

dwaj maturzyści.


Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych,

też miałby aspiracje,

ambicje i tęsknoty;



co mówię? nawet wielbłąd

gwizdnąłby na pustynię,

gdyby mu, jak Boyowi,

dać przednich wódek skrzynię;



i nawet nietoperze,

które wiszą na głowie,

pisałyby komedie -

a cóż dopiero człowiek?



Ty więc, o Muzo moja,

rymem mnie słodkim natknij -

możem ja tu nie pierwszy,

aleć i nie ostatni!



Umiem i metr wyszukać,

i uśpić rym przy rymie,

puent mam tyle w głowie,

ile jest śniegu w zimie;



a jakie miewam wizje,

koncepcje, problematy!

W ogóle: bardzo dziwne,

że nie jestem bogaty;



toć jednym aforyzmem

mógłbym spalić Warszawę;

gdybym się rodził w Anglii,

byłbym Bernardem Shawem.



Więc jakże tu nie pisać,

więc jakże! panie złoty...

Koń by też pisał wiersze,

gdyby mu dać sto złotych.